Kontrowersyjne podejście do tematu

Takie podejście projektodawcy do zagadnienia wzbudza poważne kontrowersje, zarówno wśród podmiotów, które zobligowane będą do działań prewencyjnych w ramach systemu, jak i podmiotów gospodarczych, których potencjalnie dotyczyć mogą te działania. Otóż, w proponowanym ujęciu ustawę postrzegać można jako kolejną regulację skierowaną na zwalczanie tzw. „szarej strefy”. Obok konglomeratu przepisów (m.in. ustawy karnoskarbowej, ustawy o ordynacji podatkowej, ustawy o kontroli skarbowej), które mogą być wykorzystywane do zwalczania drugiego obiegu gospodarczego, proponuje się jeszcze jeden zbiór rozwiązań prawnych. Tymczasem już dotychczasowe regulacje powodują znaczne trudności w koordynowaniu działań różnych podmiotów, w szczególności podlegających ministrowi finansów. Bardziej wskazane jest tworzenie przepisów, które uwzględniać będą specyfikę zwalczania poszczególnych segmentów „szarej strefy” tzn.:

nielegalnej działalności gospodarczej, działalności gospodarczej ukrywanej przed organami podatkowymi, działalności przestępczej, w szczególności o charakterze zorganizowanym, np. produkcji narkotyków.

Zadania ustawy związane powinny być zatem ze zwalczaniem źródeł, dochodów trzeciej spośród wymienionych wyżej kategorii i ich legalizacji poprzez wykorzystywanie różnych instytucji finansowych. Takim podejściem ustawodawcy zainteresowane są także same instytucje finansowe, w szczególności banki, które już od 1992 r. stoją na stanowisku, że przeciwdziałanie praniu pieniędzy nie może być wykorzystywane do zwalczania „szarej strefy”, w tym nadużyć podatkowych. Jest to zresztą zgodne z art. 6 dyrektywy z 10 czerwca 1991, który postanawia, ze informacje przekazywane odpowiednim organom mogą być wykorzystywane tylko do zwalczania prania pieniędzy. I choć ten sam przepis przewiduje możliwość rozszerzenia zakresu wykorzystywania danych w ramach ustawo dawstw wewnętrznych, to państwa członkowskie Unii Europejskiej, które recypowały dyrektywę, nie zdecydowały się na takie rozwiązanie. Pamiętać bowiem trzeba, że głównym zadaniem ustawy ma być ochrona systemu finansowego przed praniem pieniędzy i jego skutkami (np. korumpowaniem pracowników bankowych, utratą stabilności finansowej, obniżeniem zaufania klientów), przejawiająca się m.in. aktywną prewencją poszczególnych instytucji. Aktywne zachowania instytucji finansowych w tym drugim zakresie powodować mogłyby raczej utratę ich reputacji, czy nawet rezygnację klientów z ich usług, a tym samym możliwość zachwiania bezpiecznego funkcjonowania całego systemu.

About The Author

admin

Leave a Reply